("trwa" w nim), nie wyklucza się jednak jej realizacji także w innych Kościołach "oddzielonych" od Rzymu. Dobitnie podkreśliła to Konstytucja o Kościele, a rozwinął Dekret o ekumenizmie. S.W. otworzył się nie tylko na dialog z innymi Kościołami chrześc., lecz także na relacje z Żydami, muzułmanami i z ateistami. Konstytucja o Kościele w świecie współcz. ukazała Kościół w procesie poszukiwania kontaktów ze światem (jedność wielu Kościołów w pojednanej różnorodności, autonomia nauk, rozdział Kościoła od państwa, seksualność). Przezwyciężone zostały 2 fałszywe ujęcia relacji Kościół-świat: 1) integralizm usiłujący włączyć świat w Kościół, podporządkować sobie świat jako przedmiot kośc. panowania, oraz 2) swego rodzaju dualizm, który widzi świat jedynie jako zagrożenie dla Kościoła, a zaangażowanie na rzecz świata traktuje jako postawę bez znaczenia dla zbawienia. Kościół natomiast, w mierze, w jakiej odczytuje "znaki czasu" i świata, rozumie siebie jako sakrament, tzn. jako sprawczy znak, iż praca na rzecz jedności i humanizacji świata i kształtu jego przyszłości stanowi wkład w zbliżające się królestwo Boże.